Welkom

Welcome to my blog

You can translate my blog in your own language!

On my blog you can read about parental alienation. The impact .. My parents were in a messy divorce. My mother, wanted my father, more tormenting and make sure that our father did not see us anymore ..My mother made my sister, brother and me afraid of him, so we did not want to see him .. I want to show with my blog, parents who get divorced, show what it is doing as parents, and that one of the parents makes it even worse, once to cast the other parent ..and hope that parents will cores to think .. it's all about your own biological children, you do want them to be happy and finally get a good life

January 2014 I met my father again after a long time, I was 29 years old ... and since then I have learned the truth, that's why I write about it now .. By the divorce of my parents, I have many problems and many depressions.

Unfortunately, parental alienation not really known in many countries and can cause many parents ..
I was last week (late November 2016) approached by a live television program, and told my story, it probably is so intense, (is) that they do not want on TV, which is really the loss of a messy divorce in a child.
Unfortunately I am not chosen to tell my story, and I'd like to do, so parents who do this, see what they are doing and might be once awakened, and authorities awakened, because they work with with this misery.
I hope to do once my story ..
My blog can be found at http://didi-de-vries.nl


25 april 2017

reageren op blog

Responding to my blog is now easier!

Many years fighting the depression
When is it enough?

vrijdag 20 januari 2017

Ik werd al op jonge leeftijd depressief


Op metronieuws staat een mini column van mij,  nu is mijn vraag of jullie even willen stemmen zodat hij in de krant komt te staan, zodat meer mensen te weten komen over ouderverstoting en depressies..

Dit is de link:
ik werd al op jonge leeftijd depressief


Je kunt via facebook inloggen en dan kun je stemmen..

Mijn dank is groot :)





dinsdag 17 januari 2017

Het depressie gala

Ik wist al een tijdje af van de depressiegala in Amsterdam, en op de site zag ik de kosten, en daar zag ik dat de gala helaas niet voor mij te betalen was.
Ik baalde flink want ik wilde er erg graag heen..
Zondagavond kwam ik toevallig een tweet tegen van Esther van Fenema dat er 2 gratis kaartjes werden verloot..
Ik dacht meteen, die kans moet ik nemen, en de volgende ochtend keek ik op telefoon en zag dat ik 1 van de gelukkige was, die 1 vrijkaartje kreeg voor de depressiegala..
Ik was zo blij..
Toch nog aanwezig kunnen zijn..
Ben Esther dankbaar dat ik aanwezig mocht zijn bij het gala..









Rond half 8 was ik bij het Amsterdam theater..
Was nog wel even zoeken, nadat ik de bus uit stapte, want ik ben totaal niet bekend in Amsterdam..
Ik zag een aantal mensen iets voor mij lopen en die ben ik maar gaan volgen, want ik had het gevoel dat die ook naar het theater gingen, en dat bleek ook zo te zijn gelukkig..

Ik zat eerst bijna helemaal achteraan, en waren naast mij 2 zussen van elkaar en daar raakte ik mee aan de praat.. Later kwam er iemand naar ons toe of we een stuk naar voren willen om te gaan zitten, dus dat was wel fijn, zo hadden we beter zicht.

De mensen die over de depressies aan het vertellen waren, was zo herkenbaar..

Ik krijg namelijk vaak te horen dat het tussen mijn oren zit, dat ik somber ben en dat ik maar een schop onder mijn kont moet krijgen.. Deze woorden kreeg ik van mijn eigen moeder te horen, en ook mijn zus gaf dit vaak aan..

Ik kreeg ook te horen van mijn moeder dat ik mijn broertje maar als voorbeeld moest zien omdat hij een kleine periode depressief is geweest, en er zelf uit is gekomen..
Is het bij hem vastgesteld? nee dus dan kan ze niet weten of hij ook depressief was..

Ik vecht al sinds 2002 tegen de vele depressies, toen is het vastgesteld, maar voordat het werd vastgesteld, was ik al langere tijd al vaak somber..

Ik had graag vrolijk door het leven willen gaan, en net als ieder ander willen zijn...
Ik haat het om zo somber door het leven te moeten..
Ben dat ook behoorlijk zat..
Ik was al zover dat ik besloot afgelopen jaar, me bij een kliniek te hebben aangemeld om euthanasie te krijgen, dat werd afgekeurd, maar ik vraag me af nu ik al heel wat jaren zo somber door het leven te moeten, wanneer is het genoeg? Want dit punt heb ik al bereikt..
In mijn vorige blog over hoe nu verder geef ik aan dat ik nu ook ineens heel veel hulp krijg..
Zo ben ik nu aangemeld voor een cursus dat ik sterker in mijn schoenen kom te staan en word ik aangemeld voor een maatjesproject, omdat ik erg eenzaam ben, en vaak alleen ben en zo..
Vele mensen hebben echt geen idee hoe het is als mensen somber door het leven gaan.

Ik ben blij dat ik er gisteravond bij was, en ik hoop dat vele mensen volgende week het depressiegala op tv gaan kijken..
Ik hoop ook dat mijn moeder en zus dit zullen zien, en da eens beter nadenken over wat ze mij jarenlang hebben aangegeven dat ik een schop onder mijn kont nodig heb ect..
Hun weten totaal niet hoe het is om somber door het leven te moeten

Gisteravond veel herkenning in de verhalen, en zo zie je maar je staat er niet alleen voor...

Aankomende maandag 23 januari op NPO1 om 22.00

Tips om ook te lezen hoe ook mijn depressie is ontstaan:
Jarenlang depressief
Hoe nu verder?
Kind van  ouderverstoting
Levenslang 
Dag van bewustwording


Er staat een mini column van mij op metronieuws en mijn vraag is of jullie dit bericht kunnen lijken, zodat het in het krantje komt te staan
Ik werd al op jonge leeftijd depressief

Mijn dank is groot :)



donderdag 12 januari 2017

Hoe nu verder?

Afgelopen vrijdag was het de dag dat mijn moeder jarig was..
Ik wilde graag s avonds langs gaan, want vele familie is er dan vaak, en dan had ik de kans om iedereen even te vertellen wat mijn moeder heeft aangericht..
Dat was mijn plan,omdat mijn moeder mij jarenlang heeft zwart gemaakt heeft bij hun, en hun ook recht hebben op de waarheid, en ook dat de verhalen wat ze verteld heeft over mijn vader ook gelogen zijn.. Ik vond het altijd vreselijk op mijn moeder haar verjaardag, omdat de familie altijd mij raar aankeek, alsof ik echt gestoord zou zijn, en dat wil ik recht zetten..
Want wat voor ouder ben je als je je eigen kind dit aandoet!!

Helaas was mijn energie s avond op, na mijn werk, na ja op het werk was ik al moe, en zat alleen maar te gapen op het werk..
Die ouderen gaven aan dat ik maar vroeg naar bed moest gaan, tjaa, ik slaap al genoeg, dus dat is het probleem niet..
Ik baalde flink dat ik s avonds niet meer naar mijn moeder haar huis was gegaan..
Zou ze mij binnen laten?
Dat vraag ik me ook best af..
Ik had het al helemaal in mijn hoofd wat ik zou zeggen..
Ik had ook het gevoel dat het flink uit de hand zou lopen. en dat ze mij uit huis zouden zetten, of nog erger de politie zouden bellen, om mij uit huis daar te zetten bij mijn moeder, want mijn boosheid is behoorlijk, dus ik zou dan flink tekeer zijn gegaan..

Niet dat ik agressief ben, want ik ben heel rustig persoon, maar als ik eenmaal boos ben, kan ik dat wel flink laten merken...

Ik wil een keer langs bij mijn moeder, en haar eens flink laten weten, wat voor ellende dit heeft veroorzaakt, want mijn brieven daar krijg ik geen antwoord op!

Heb de afgelopen jaren wel wat brieven verstuurd!
Nooit antwoord gehad, en zal dat ook niet op die manier krijgen, dus zou ik langs moeten gaan!

Ik sta nu wel wat sterker in mijn schoenen, en wil graag mijn moeder erop aanspreken..
Er komt een dag dat ik dat ga doen!!

Vandaag op zich wel een goede dag gehad
Iedere dag is echt weer anders..
De ene dag zit je goed in je vel, en de andere dag weer niet en soms veranderd het ook op de dag zelf..

Vandaag heb ik weer eens een kleurtje in mijn haar gedaan, omdat ik dat blonde wel weer zat was


De laatste tijd denk ik veel na over hoe het leven verder moet gaan, en wat ik zou willen doen in dit leven...
Hoe mijn leven was en hoe het eigenlijk nog steeds gaat is dat bagger..

De laatste maanden erg somber en depressief..
Was het ook zat dat ik al jaren zo somber door het leven moet,
En dat gevoel heb ik nog steeds..
Na alles wat je mee maakt en alleen maar negatieve dingen, waar je tegen moet strijden..


Strijd was op, echt helemaal op!
Het was voor mij klaar..
Instanties  waren het er niet mee eens, en ik krijg nu veel hulp aan allerlei kanten..
Ik krijg een cursus dat ik wat sterker in mijn schoenen kom staan in het leven en word aangemeld bij de wijkteam voor een maatjes project..

Hoe het nu allemaal verder zal gaan, geen idee..

Ik weet niet of dit zal slagen, wat ze allemaal van plan zijn..



woensdag 4 januari 2017

En dan zitten we in het jaar 2017

En dan is het weer januari..
januari is altijd een rot maand
Een maand met vele herinneringen
Vele herinneringen komen ieder jaar weer terug..
Datums die je liever overslaat, maar helaas dat gaat niet..
Deze maand is het ook 3 jaar dat ik achter de waarheid kwam van de leugens van mijn moeder..
En ook is januari de maand dat mijn moeder mij op 16 jarige leeftijd het huis uit gooide..
Ik ben altijd weer wat vrolijker als het maart/april is..
De winter is altijd een nare tijd, voor vele mensen ook..
Denk ook  dat ik een winterdepressie elk jaar heb..
De wintermaanden zijn altijd erger dan andere tijden van het jaar..
Dan heb ik ook wel periodes, maar die zijn minder..
Mijn depressies snap ik afentoe ook niet helemaal..
Vaak ben ik somber, en soms heb ik een dag ertussen dat ik soort opleving heb, maar vaak is dat de volgende dag weer weg en is mijn energie weer snel op..
Met zo een opleving, zoals begin december wilde ik een kerstboom, en dat moest die dag, toen wilde ik dat namelijk en dan moet het meteen.. en dan de volgende dag zit ik weer somber te zijn..
Wanneer mijn volgende opleving is weet ik niet..
Ik weet wel dat de laatste tijd dat echt niet veel is, dat ik van dit soort acties heb van die oplevingen.
Een opleving is fijn, want dan heb ik wat meer energie dan de andere dagen..
Met zo een opleving kan ik wat meer doen dan normaal..


Ik hoop dat dit jaar mijn rust komt
Rust in mijn leven!
Zonder strijd in het leven
Want alle strijd is ondertussen genoeg geweest..


















woensdag 28 december 2016

En weer een jaar voorbij..

Kleine Didi
foto van een schoolreisje
1990/91
De kerstdagen zijn gelukkig voorbij..
Nu nog oud en nieuw, dan is het einde van 2016..
Weer een jaar vol strijd en ellende voorbij..
Je gaat nadenken over de komende jaren..
Hoe je je toekomst zou willen hebben
Met werk en een gezinnetje, dat was wat ik graag zou willen, net als ieder ander..
Sinds een paar weken heb ik contact met oud klasgenootjes van mijn basisschool..
De meeste hebben ondertussen een gezin en kinderen..
En allemaal hebben ze een goeie baan en dan kom ik, ik heb niks bereikt door de ellende wat de vechtscheiding heeft veroorzaakt..
Zoveel ellende in mijn jeugd daardoor, en in examenjaar door mijn moeder uit huis gegooid..
En dan raak je depressief.. na ja het was in 2002 vast gesteld, maar doordat ik nu contact heb met oude klasgenootjes, krijg je ook weer veel foto's te zien..
Sommige foto's waar ik op sta, zie je al een somber gezicht.. en sommige zijn ook leuk o te zien, want ik kan niet herinneren dat mijn moeder alle foto's heeft bewaard, zowiezo een aantal klassenfoto's niet waar ik echt behoorlijk somber op kijk....
Ik schrok er wel van, dat ik op schoolfoto's al zo een blik in mijn ogen had.  Ik vraag me af waarom er toen geen hulp is gezocht..
Een klassenfoto uit 1996, toen was ik 11 jaar oud, daar was het echt behoorlijk te zien, misschien als ik toen medicatie al zou hebben gehad, misschien had ik dan een iets beter leven gehad dan ik nu allemaal heb moeten meemaken..


Zoveel jaren verder, en vele depressies verder, en vele strijd en dan achter de waarheid moeten komen van mijn ouders.. en nu wetend dat alle ellende voorkomen had kunnen worden als mijn moeder gewoon onze vader niet had ontnomen..   en dat gewoon onze vader een bezoekregeling kon hebben met ons..
Hoe kan een ouder zoiets doen, hun eigen kinderen zoveel psychische schade veroorzaken door eerst een ouder te ontnemen bij eigen kinderen, en dan nog eens psychisch mishandelen, en  een ouder verstoten bij een kind heet ook kindermishandeling, waarom laten instanties dit toe!!
Ik hoop dat instanties dit eens goed aanpakken als een ouder, de andere ouder verstoten bij hun kind, vanwege een vechtscheiding..


Nog 3 dagen, dan begint 2017..
Ik weet niet wat ik moet verwachten van dit jaar, want een fulltime baan,gaat het nog niet worden en een gezinnetje zal ook niet komen, vanwege dat als ik een kind zou nemen, het vele kans heeft om ook depressief te worden.
Ik heb ook gekeken om een kind te adopteren uit het buitenland, maar daar zijn ook vele regels bij , want je mag geen psychische ziektes hebben en je moet getrouwd zijn, dus dat zal het ook niet worden.. zoveel regels om een kind te adopteren.. pfff ik snap het wel, maar baal er wel van, want ik zie het niet zitten om alleen oud te moeten worden, en dan ook geen kleinkinderen uiteindelijk, dus oma worden ooit, zal ook nooit gebeuren..
En dan nog die ellende met die bewindvoering, die strijd tegen hun, want dat ben ik aardig zat aan het raken, hoe hun je leven kunnen bepalen, en je ook nog eens gaan korten vanaf volgende maand..
Zo krijg ik geen reiskosten meer, om naar mijn vader te gaan..
Zie mijn blog slechte bewindvoerders

Ik ben de laatste maanden erg moe,
Moe van alle strijd in mijn leven..
Moe van alle onrecht, wat het rechtssysteem in Nederland je kunt aandoen..
Het rechtssysteem hier is echt bagger...

Ik heb veel aangevochten tegen de onrecht afgelopen jaren..
Zo met zorginstellingen die pgb fraude plegen, en die gewoon jaren door kunnen gaan en gewoon vrijuit gaan..
En dan bewindvoerders, die fouten maken, en je als cliënt wel verantwoordelijk bent en niet de bewindvoerders, en je zelf geen rechten hebt in wat de bewindvoerder doet, dus fouten die ze maken draai je zelf voor op..


En dan nog de vechtscheiding van mijn ouders, dat instanties ,dat gewoon in de hand houden, en kinderen juist vernielen, om de ene ouder te ontnemen
En hierdoor vele psychische klachten krijgen, levenslang


Hoe kan een instantie zo mee werken met een ouder die zich als slachtoffer laat zien, en eigenlijk de dader is van het veroorzaken, en de andere ouder totaal niet gelooft word, en ook niet eens naar geluisterd word..

Ik heb nu bijna 3 jaar mijn vader terug, maar om eerlijk te zijn, kennen we elkaar nu nog steeds niet en de band met mijn vader, is ook niet helemaal zoals ik het had gehoopt.

Er speelt iets op dit moment waar ik veel vragen bij heb..
Hier zal ik later over gaan schrijven, want ik weet even niet wat ik er van moet denken..

2017 wat zal dat gaan doen...
Word ik gelukkig en krijg ik eindelijk een keer wat rust?

Ik ben ondertussen echt wel toe aan rust
Rust in mijn leven, dat zou heel fijn zijn...

In ieder geval in februari een reünie van mijn oude klas, dat is wel leuk na 18 jaar elkaar weer te zien..






zaterdag 10 december 2016

kerst 2016

Nog een kleine 3 weken, dan is 2016 weer een feit..



Altijd heb ik echt een hekel aan de feestdagen..
Vaak zat ik ook altijd alleen met de feestdagen, dus dan is er gewoon niks aan.
Dan hoop je altijd dat de feestdagen weer snel voorbij zijn.
Vorig jaar had ik voor het eerst kerst gevierd met mijn vader..
Vorig jaar wilde ik dan ook een kerstboom met versiering hebben, alleen bewindvoering waar ik onder sta, wilde niet mee werken hieraan, en zowiezo extra geld met de feestdagen krijg je niet, dit jaar ook helemaal niks.

Vorig jaar twitterde ik een tweet en die werd zoveel geretweet, en overal door het land kreeg ik wel wat opgestuurd. Dit was zo mooi om te zien, dat er zoveel mensen waren die mij wilde helpen, om een kerstboom met versiering te krijgen..



Vorig jaar was namelijk de eerste keer dat ik kerst met mijn vader ging vieren, dus dat was ook vreemd, want in mijn hele leven had ik dat nog nooit samen gevierd.
Mijn blog daarover is te lezen via : kerst 2015

Dit jaar vier ik kerst bij mijn vader in huis, dus ben benieuwd hoe het daar gaat verlopen in Den Haag.

Afgelopen dinsdag besloot ik ook ineens toch een kerstboom in huis te zetten.
Ik werd wakker, en dacht ja dat gaan ik doen vandaag..
S'middags naar de praxis gefietst, en dacht dat ik wel de kerstboom achterop de fiets zou krijgen, maar de kerstboom was best zwaar, dus ik zag al snel dat dat niet haalbaar zou zijn.
Ik baalde toen flink dat ik gewoon geen auto had, want dat gaat een stuk makkelijker.
In de winkel had ik meteen op mijn Facebook een bericht geplaatst of er iemand in de buurt tijd had om mij te helpen om de boom bij mij thuis te krijgen.. Helaas kreeg ik geen reactie en besloot ik mensen te Appen of die konden helpen.. Gelukkig was er iemand die mij wel kon helpen, en die kwam rond 5 uur, en een uur later had ik de boom thuis in huis.
Daarna de boom samen versierd, want versiering had ik nog natuurlijk van vorig jaar. wat ik nog kon gebruiken.

Vandaag nog een paar lampjes erbij gekocht en de boom is nu echt klaar.
De boom staat wel beetje scheef, maar omvallen zal niet gebeuren..  hoop ik :)
De katten vinden de boom namelijk ook weer interessant..



Ben wel weer blij als de feestdagen weer voorbij zijn..




donderdag 8 december 2016

De afgelopen 5 jaar deel 3

De afgelopen 5 jaar deel 3

(de waarheid van de vechtscheiding van mijn ouders)

Ik dacht eindelijk rust te hebben in mijn leven..
Begin januari 2014, zocht mijn vader contact.
Mijn vader had mij gevonden via YouTube, en hij had mijn blog gevonden, waar ik in het begin bijna iedere dag wel een blog schreef, over de situatie van begeleid wonen projecten die mij en vele andere hebben opgelicht.
Mijn vader reageerde op een paar filmpjes die ik op YouTube had geplaatst van de katten.
In het begin reageerde ik er niet op, maar toen ik een bericht zag met zijn telefoonnummer erop en die van zijn vriendin, toen had ik een sms gestuurd dat het niet zo slim is om je telefoon nummer zo online te zetten. Binnen 1 minuut ging mijn telefoon natuurlijk af.  Dat was de dag dat mijn moeder ook jarig was, dat was de eerste gesprek weer met mijn vader sinds jaren. Die dag zaten we lang aan de telefoon te bellen en ook een vraag was of ik niet naar mijn moeder haar verjaardag moest, ik zeg nee, niet op de dag zelf,want de hele familie is naar tegen mij en heb toen wat dingen aangegeven. Mijn vader gaf wel aan dat hij wel een aantal wist, wie zo waren ja..
En vroeg over het contact met mijn broertje en zus, dat was toen al helaas heel weinig en hierbij ook verteld waar het aanlag.. Ik vertelde hoe mijn jeugd was, bij mijn moeder en hoe ik behandeld was door haar..
Een paar dagen later was ik naar mijn moeder gegaan, voor haar verjaardag, want ik had haar belooft een andere dag te komen. Ik kocht nog een grote plant voor in huis. Mijn moeder had gehoord, dat ik weer contact met mijn vader had, en toen keek ze me op een hele rare manier aan, alsof ik toen achter de waarheid was gekomen, maar dat was toen nog niet zo..
Die blik van haar op dat moment vergeet ik echt niet meer, zo had ze mij nog nooit aangekeken..
Ik was toen nog niet achter de waarheid gekomen, dat gebeurde een paar dagen later pas.
Ik had bijna iedere dag wel contact met mijn vader, hij was blij dat hij 1 kind weer terug had.
Ik vond het het best lastig dat mijn vader elke dag belde, en ik terug dacht aan het verleden, hoe dat was en dat we dus bang werden gemaakt voor onze vader, dat ik het toch niet prettig vond dat ik contact met mijn vader had, en dat had ik hem toen ook gemaild. Het was een aantal dagen toen stil.
En toen kwam er een mail van mijn vader binnen..
Een mail waar mijn leven op zijn kop stond.

Het was op een woensdagmiddag 22 januari 2014.
Ik was erg moe die dag en was op bed gaan liggen, toen die mail binnen kwam.
Ik las het, maar het drong niet echt tot me door, doordat ik erg moe was, en ook snel daarna in slaap viel. Na een paar uurtjes werd ik wakker, en toen las is de mail nog eens, en toen kwam het besef dat mijn moeder ons jarenlang heeft gehersenspoeld over onze vader.
De volgende dag ben ik naar Den Haag gegaan, waar mijn vader woont.
Onderweg in de trein, ga je van alles denken waarom mijn moeder ons jarenlang heeft voorgelogen
En is het waar wat mijn vader gaat zeggen, maar mijn vader gaf ook aan bewijs te hebben, dat mijn moeder ons jarenlang heeft voorgelogen.

Mijn moeder gaf altijd aan dat mijn vader zwaar agressief was en dat hij ons zou willen vermoorden, Ik zag al meteen dat mijn vader zo een rustige man is, die totaal niet agressief overkomt..
We hebben echt toen veel gepraat en ik zag echt dat mijn vader de waarheid vertelde.
Ook hoe mijn jeugd er na was, hoe mijn moeder mij behandelde geloof ik ook echt dat mijn moeder een naar persoon was, die dit op haar geweten heeft, om onze vader te ontnemen. Een echte narcist is mijn normale moeder zou dit nooit doen.. Die zou als je zou gaan scheiden, gewoon ook de vader bij kinderen houden. Een narcist is echt uit om nog meer kwaad te uiten naar de andere ex, en die gunt ze dan niks meer.. Zelfs zijn eigen biologische kinderen gunnen ze je dan niet meer..
Mijn vader heeft echt veel geleden, dat hij ons niet meer te zien kreeg.
Wij wisten niet beter, en dachten al die jaren dat onze vader echt heel slecht was, dus je verwacht niet dat een ouder leugens tegen eigen kind gaat vertellen over hun biologische vader,,
En toen kwam mijn verjaardag. Mijn moeder was er achter gekomen dat ik achter de waarheid was gekomen, en ik merkte dat ze mij zelfs had verwijderd van Facebook.. Ze had ook na mij toe kunnen komen en haar verhaal kunnen doen, van waarom ze dit heeft gedaan, waarom ze loog over onze vader. Maar nee hoor dat heeft ze niet gedaan.. Ik denk dat mijn moeder had gehoopt dat de waarheid nooit naar boven zou komen, wat helaas wel vaak zo is, dat kinderen die dit ook meemaken, nooit achter de echte waarheid komen.. waardoor vele verstoten ouders nooit hun  biologische kinderen meer te zien zullen krijgen.

In april 2014 liep ik in de winkelstraat en mijn moeder liep met een vriendin van haar zo langs me heen alsof ik niet bestond meer voor haar, en ze liep ook echt als van die tienermeisjes, arm in arm, van kijk ons eens.. zo liepen ze erbij..Ik kon wel op dat moment door de grond zakken van verdriet..

september 2014 zat ik aan de eettafel achter mijn laptop, en in mijn ooghoek zag ik een hele tijd een vrouw staan, buiten aan de overkant.. na een paar minuten keek ik weer en zag ik haar nog staan en ben naar het raam gelopen.
Toen zag ik dat het mijn moeder bleek te zijn..
Waarschijnlijk wilde ze toch haar verhaal doen of zo.
Geen idee wat haar bedoeling was.
Toen ze zag dat ik haar zag, ging ze weg, verder de straat in waar ik op uitkijk als ik door het raam kijk. Iets verder op stopte ze weer en bleef ze weer staan en ik deed nog in gebarentaal van kom dan \, dan gaan we praten, maar uiteindelijk fietste ze toch helemaal weg.
Had mijn moeder spijt?
Wat kwam ze doen?
Dit vraag ik me nog wel eens af.

Mijn vader rouwt nog iedere dag en loopt nog altijd in zwarte kleding..
Het is pijnlijk om dat te zien, dat hij  niet zijn andere kinderen ziet..

Mijn zus en broertje blijven in de leugens geloven van onze moeder..
Ook al heb ik alle bewijs in huis, dat willen ze niet onder ogen zien..

Binnenkort deel 4 hierover..

zondag 4 december 2016

Hoe voorkom je een vechtscheiding, en wat is de schade op een kind hierdoor

Hoe kun je echt een kind helpen, waar de ouders in een vechtscheiding belanden..
Ik zelf ben ook een kind van een vechtscheiding en ik ben nooit in gesprek geweest met jeugdzorg, raad van kinderbescherming en rechters..
Mijn zus hebben ze wel gesproken, die was iets ouder dan mij en mijn broertje.
Mijn zus moest dingen van mijn moeder zeggen, dat staat duidelijk in de papieren die ik heb ontvangen van de raad van kinderbescherming..
Tekst van "dat moest ik toch van jou zeggen"
Dit staat dus letterlijk in de papieren van de inzage die ik in 2014 heb opgevraagd..
Mijn zus is dus heel erg omgepraat door mijn moeder..
Mijn broertje en ik zijn daar in tegen nooit gesproken, als dat wel het geval zou zijn geweest, dan hadden ze al wel door dat er iets niet in de haak zou zijn geweest, want in de papieren van 1994 (mijn zus was toen 13) is ook te lezen dat mijn zus en mijn moeder heel veel aan het giechelen waren over de situatie en bepaalde dingen moest mijn zus dus zeggen.. zoals dat onze achternaam 'de Vries'heel moeilijk is om te zeggen, en Hendriks een makkelijkere naam was om uit te spreken.. Een paar jaar geleden vertelde mijn moeder dat ze er zoveel voor heeft gedaan om onze achternaam te wijzigen.. En in de papieren word aangegeven dat de kinderen dit zouden willen.. Nee dat is niet zo, mijn moeder wilde dat!
Ze was er zelfs boos over dat onze vader er achter was gekomen dat onze achternaam veranderd zou worden, dat hij daar helemaal geen zeggenschap in zou hebben..
Ze is echt niet goed in haar hoofd, dit is toch duidelijk dat onze moeder dit wilde en niet wij!
En de kinderbescherming is ook akkoord gegaan dus met deze naamswijziging...
Mijn vader ging helemaal niet akkoord, maar heeft als vader zijnde totaal geen rechten meer als ouders gaan scheiden..
Instanties hadden mij en mijn broertje ook moeten benaderen voor een gesprek..
Ook al zijn de kinderen nog erg jong, je kunt wel met ze praten,  en dat is zekers wel belangrijk..
Mijn moeder deed ook alle gesprekken met de instanties wanneer mijn broertje en ik op school waren en onze stiefvader aan het werk was, die is ook totaal niet gesproken, die hebben ze zelfs nog nooit toen gezien.. Als ze een gesprek met mij en mijn broertje aan waren geweest, had ik zowiezo aangegeven en gezegd dat hij dood was, want dat kregen we te horen, daarom zijn we nooit door de instanties aangesproken, dat had mijn moeder al wel bedacht...
Het is heel belangrijk dat kinderen ook gesprekken kunnen krijgen met een kinderbehartiger, die er voor het kind is..
Dat er iemand mee denkt met het kind, want de schade die je oploopt op psychisch vlak is behoorlijk groot.. je hele leven lang kun je er last van houden.
Instanties zouden ook moeten weten wat belangrijk is voor een kind, zoals opgroeien met beide ouders, ook al zijn de ouders gescheiden.. elke ouder heeft een kind nodig met het opgroeien..
De ene ouder leert dat en de andere ouder weet het andere, om je zo het leven te laten zien, dat jet het aankunt.. als je zonder 1 van de ouders opgroeit, leer je niet alle dingen die je nodig hebt in het leven..
Dit weten de instanties ook, maar instanties zijn niet van die praktijk om kind echt te helpen, nu is er de divorce challenge van het ministerie, alleen nu word de ouderverstoting nog niet aangepakt..
En dit was zo belangrijk dat dit eens aangekaart wordt..Vele verstoten ouders zijn er de dupe van en de kinderen die hebben daar het meeste last van..
Hierdoor heb ik mijn hele leven last van psychische klachten...
Ik heb dus eigenlijk levenslang..
24 oktober heb ik daar een blog over geschreven, die de moeite waard is om te lezen..
Zie link hieronder
Levenslang

Hoe kun je als ouder zo leven, dat je je eigen kinderen psychische leed veroorzaakt..

Daarom is het nu hoog tijd dat ouders in een vechtscheiding te zien krijgen wat de impact is op een kind, op jongere leeftijd en oudere leeftijd..
Zodat ze eens goed nadenken, waar ze mee bezig zijn


woensdag 30 november 2016

Mama deze is voor jou : ik haat je!!

Deze is voor jou!!

Hoe kun je niet van je eigen kind houden
Je eigen biologische dochter die uit jou kut is gekomen..
Hoe kun je zo je biologische dochter achterlijk maken naar je eigen familie, en zelfs mensen in de omgeving..
Hoe kun je je eigen kind zoveel verdriet aandoen..
Hoe kun je je eigen kind zoveel pijn aan doen..
Je eigen biologische kind psychische veel ellende aanbrengen..

Door jou ben ik flink depressief geraakt
Ik strijd meer dan de helft van mijn leven al tegen de rot depressies!
Ik zit nu weer in een zware depressie en dit is de laatste keer dat ik er tegen vecht!!
Het strijden is op zijn eind!

Volgende week krijg ik een andere anti depressiva en ga ik het gevecht tegen de depressie nog voor de laatste keer aan!!
Ik was er al eigenlijk helemaal klaar mee, maar ik heb belooft om nog 1 keer deze strijd te gaan doen..

Dat je zo kunt leven, je eigen dochter zo vernielt te hebben
Weet je nog dat je me zo voorbij liep op straat alsof ik niks was!!
Dat moment was echt heel pijnlijk voor mij, dat moment kon ik wel op de grond zakken op straat van verdriet..

En hoe heb je dat kunnen doen, onze vader ontnomen in onze jeugd..

Ik hoop dat je in je volgende leven, net zo een kut leven krijgt als mij ,en ook niet geliefd in je volgend leven!

Ik hoop dat je de waarheid eens gaat vertellen tegen mijn zus en mijn broertje, dat verdienen ze!!



zondag 27 november 2016

De afgelopen 5 jaar deel 2

De afgelopen 5 jaar deel 2

Juli 2012 kreeg ik mijn eigen woning..
Ik zie me nog staan ,in een leeg huis en nog alles moeten doen in het huis..
Om me heen kijkend hoe ik het zou doen, en zou willen..
Ik keek om me heen ,en dacht hoe kom ik aan een gezellig sfeertje in mijn huisje..
In het begin, mijn eerste dagen dat ik wat kon doen in mijn huisje, kon ik geen 5 minuten in het huis zijn.. Het voelde niet goed, ik had er totaal geen goed gevoel over..
Ik had het idee, dat dit niet het goede huis was, waar ik zou gaan wonen..
Uiteindelijk kreeg ik gelukkig hulp uit onbekende hoek en werd mijn huisje toch gezellig..

Ik weet niet precies waardoor het kwam, dat ik geen goed gevoel over mijn woning had, maar ik heb ook echt een hekel ondertussen om te moeten verhuizen, want in mijn leven ben ik al te vaak verhuisd, van hot naar her..
Ik ben ondertussen de tel kwijt, hoe vaak ik verhuisd ben..
Ik weet dat ik nu niet meer hoef te verhuizen in mijn leven..

Ondertussen ben ik al een hele tijd bezig om uit bewindvoering te komen, want ik wil dat gewoon zelf doen..
Heb een aantal rechtszaken gehad..
Ik heb helaas te maken gehad met bewindvoerders die er juist er nog meer een zooitje van te maken, vele rekeningen werden gewoon weg niet betaald.
Het ergste is dat ze er gewoon mee weg zijn gekomen, en de ellende is dus alleen maar meer en meer..
Verhalen kun je lezen via blog slechte bewindvoerders

Het is een behoorlijke strijd tegen rechters, want rechters denken dat als je eenmaal onder bewind staat, dat je het nooit meer zelf kunt doen...

Het leven is behoorlijk zwaar als je alleen maar strijd in je leven heb..
Vele onrecht in je leven is geen fijn leven..
Hoeveel onrecht kan een mens aan..

En dan komt het jaar 2014 in beeld....

Een jaar dat mijn leven op zijn kop werd gezet!!

Binnenkort in deel 3 te lezen..





woensdag 23 november 2016

De eerste 3 jaar contact met mijn vader..

Eerste keer dat mijn vader
op mijn verjaardag was.
februari 2014
Bijna 3 jaar geleden heb ik nu mijn vader terug..
3 jaar dat ik dus geen contact meer heb met mijn moeder, maar ja  dat is dan maar zo..
Ik had toch nooit iets aan mijn moeder,
In mijn allereerste brief naar mijn moeder, dat was toen ik was opgenomen in 2009 daarin had ik haar gevraagd waarom ze geen abortus kon doen, toen ik erin zat..
Ik was toen al erg boos over hoe mijn leven was, en waarom ik al die ellende moest meemaken.
Ik was toen nog niet achter de waarheid van de vechtscheiding van mijn ouders.

Hoe je een band opbouwt na ouderverstoting, is ook niet geheel gemakkelijk.
Het communiceren naar elkaar is nog best lastig..
Zo verteld mijn vader niet echt hoe het met hem gaat.
Ik zie aan hem dat hij wat achteruit gaat, maar verder zegt hij niet veel..
Voor mij is dat erg lastig..

Vorig jaar had ik het met mijn vader erover dat ik op internet had gezocht om een operatie aan mijn stem te doen, want die klinkt helaas erg jong..
En voor mij is dat erg vervelend, en ook erg lastig.
Soms word ik door instanties gebeld, en vragen ze of ze mijn vader of moeder mogen spreken, denken ze dat ze nog een heel jong kind aan de telefoon hebben..
Ook heb ik wel eens gehad dat instanties gewoon ophangen als ze iemand horen, die heel jong klinkt, dus dan denken ze dat er een kind opneemt..
Ik had het er met mijn vader over, en die werd toen boos, hij snapt niet dat het voor mij heel vervelend is dat mijn stem zo jong klinkt..
Hij geeft aan je moet juist blij zijn met zo'n jonge stem..

Mijn vader kent mij helaas niet goed genoeg... en dat is erg lastig als je met hem het over dingen wilt hebben wat serieus is.
Zo heb ik dat ook hoe ik over het leven denk, en ik mijn vader dingen aangeef en dan krijg ik ook een reactie waar ik liever niet had gehoopt..

Het is voor mij ook lastig om te vertellen hoe ik me voel aan mijn vader..
Een half jaar geleden was mijn vader hier voor 10 dagen, vanwege zijn kunst schilderen in Wijk aan Zee, toen noemde ik hem wel "pap"net als het jaar ervoor toen hij ook 10 dagen hier was vanwege hetzelfde in Wijk aan Zee..
Als ik mijn vader langere tijd achter elkaar zie, dan noem ik hem wel pap, maar anders niet..

Het is toch best lastig om mijn vader pap te noemen..

Een echte vader dochter band is het helaas niet...










zondag 20 november 2016

De afgelopen 5 jaar

De afgelopen 5 jaar deel 1



Deze maand woon ik alweer 5 jaar in mijn eigen geboorteplaats Beverwijk..
Hiervoor woonde ik 2 jaar in Lelystad..
De tijd is snel gegaan, zo weet ik nog goed dat ik naar Lelystad verhuisde en ik de volgende dag op onderzoek uit ging in Lelystad en het eerste wat er gebeurde was dat er een vogel op mijn hoofd scheet.. Ze zeggen dat dat geluk zou brengen, maar dat was het niet, want ik bleek bij oplichters te wonen, die een begeleid wonen project waren begonnen..
Hier de link van omroep flevoland van 3 september 2013
Stichting OMEI te Lelystad moet sluiten
Ik kan er wel flink boos om worden, hoe zulke mensen kunnen zijn, waarom mensen nog meer in de ellende brengen..





In november 2011 verhuisde ik weer naar Beverwijk en kwam toen bij aquilae te Beverwijk uit..
In Lelystad gaven ze aan dat ik nooit op mezelf zou kunnen wonen, dus ik zocht wat in Beverwijk..
Toen kwam ik dus bij aquilae uit in Beverwijk..
Het  drama met oplichters ging gewoon weer verder, weer oplichters met pgb ..
Ik werd zelfs gedumpt in opslagpand van de instelling, omdat ik ze al snel door had dat deze instelling weer niet deugde en heb toen de media opgezocht, en de andere clienten van de instelling werden allemaal tegen mij opgezet door de directrice, en ook het personeel van aquilae was echt afschuwelijk naar tegen mij, zo werd ik vaak in de kou gezet, elke keer kwamen ze alleen even de kachel uitzetten, was toen winter en lag op dat moment ook sneeuw buiten, dus het was echt koud, en het enige wat ze telkens kwamen doen, de kachel uitzetten.. hulp kreeg ik niet, ik moest zelf overleven.. Ik mocht niks en zelfs mijn eigen was mocht ik niet doen, het was echt verschrikkelijk hoe je daar werd behandeld,en toen moest ik op een dag ineens verhuizen van de directrice.. gesprekken kun je vinden op mijn youtube kanaal. en dan even scrollen naar filmpjes uit 2012, dan kun je ze gewoon vinden :)
Ik had vele gesprekken opgenomen met de directrice en ook hoe ze andere cliënten behandelde nam ik op... niet alles heb ik online gezet, maar de 4 gesprekken die online te vinden zijn, zijn al heftig genoeg...
Online kun je ook veel berichten lezen over de instelling, want het regio krantje nam mijn verhaal wel serieus en stond bijna iedere week toen wel in de krant.
ook het NHD was er veel mee bezig omtrent auquilae, dus er was genoeg publicatie hierover.
Ookal was het geen fijne tijd, soms had ik wel leuke acties, die ik tegen ze uitvoerde..
Toen ze moesten sluiten. had ik bij het winkeltje van hun op de Peperstraat verschillende teksten gezet, zoals deze hieronder, dat iedereen een glaasje wijn kreeg, vanwege de sluiting.. om er een beetje een de lol erin te zien.. moest toch wat .. :)



Zeker toen ze moesten sluiten... en ze dat nog weigerde ook de sluiting, en ging gewoon door..
Ik mocht zelfs mijn verhaal erover vertellen op de radio, was ergens in 2013 bij radio Beverwijk




Hier krantenartikel dat ik gedumpt was door de instelling

In juni 2012 moest de instelling sluiten en dat werd nog geweigerd ook en ze bleef gewoon doorgaan.. Die directrice is echt slecht.. 
Begon daarna weer een nieuwe instelling en ging nog 1,5 jaar door en ook gewoon door met fraude plegen van pgb van cliënten..  
Ik snap zorgkantoor en het CIZ ook niet, die weten al een tijd dat ze frauderen deze instellingen en nog laten ze het gewoon toe.. 

Hier mijn verhaal over hoe zorginstellingen te werk gaan met fraude met pgb, en hoe ze dit kunnen aanpakken, wat ik al jaren aangeef bij zorgkantoor en het CIZ, maar ze doen er helemaal niks mee..
Het kan miljoenen uiteindelijk schelen.. 


Juli 2012 kreeg ik mijn eigen woning, waar ik nu nog steeds woon..

Dit was deel 1 van de afgelopen 5 jaar..

Binnenkort deel 2 te lezen...






zaterdag 19 november 2016

When moms go bad!

Het is bijna 3 jaar geleden, dat ik achter de waarheid kwam..
Bijna 3 jaar geen contact meer met mijn moeder, zus en broertje..
Het leven gaat gewoon verder..
Ik heb totaal geen idee, hoe het met hun gaat..
Mijn vader geeft vaak aan dat ik contact moet gaan zoeken met mijn zus, hij blijft aangeven dat ze wel contact wil en dat het altijd mijn zus blijft en ik haar zusje..
Hij gaf aan dat toen we nog klein waren, dat mijn zus mij overal mee in huis nam toen ik nog baby was, en dat ze echt liet zien hoe trots ze was om mijn zus te zijn..


Elke keer geeft mijn vader dat weer aan, en ik geef duidelijk aan dat dit niet het geval zal zijn en dat ik voor hun totaal niet meer besta..
Hij geeft dan aan dat ik het begin moet zijn ermee en dat ik dus contact moet zoeken, ik gaf aan dat doe ik me hele leven al bij hun, maar andersom doen ze dat niet een nu ben ik klaar met ze, want ik besta letterlijk niet meer voor hun..

Afgelopen week gaf hij dat weer aan, en ik kan het gewoon niet meer horen, want het doet me behoorlijk wat, en dat snapt mijn vader helaas niet..



Ik snap mijn vader wel, waarom hij dat doet,
zodat hij ook contact kan krijgen met zijn andere dochter en zijn kleinkinderen..
Maar ik geef hem duidelijk aan dat dat niet gaat lukken, want ik besta al langere tijd niet meer bij hun..
Voor hun ben ik nu al dood!
Al jaren ben ik al dood in hun geheugen..

Voor mijn moeder al vele jaren..
Ook toen er nog wel beetje contact was, was ik voor hun meer de overleden dochter, dan de levende dochter...ook al leef ik nog, maar voor hun niet!
Net als dat mijn vader in mijn jeugd overleden zou zijn,ben ik voor hun ook al overleden..

Hoe kun je zo over je eigen kind denken..
Hoe kun je zo doen over je ex, bij je eigen kinderen..


Je neemt samen kinderen, dus dan hoor je er allebei voor ze  te zorgen, en ga je niet de ene ouder bij zijn  eigen biologische kinderen weghouden..


Ik ben ook weer bezig met een brief naar mijn moeder, de zoveelste, en ik geef hierin duidelijk aan, dat het bijna 2017 is en dat het nu eens tijd wordt dat ze de waarheid eens gaat vertellen.. en dat mijn zus en broertje dan alsnog hun keuze kunnen maken, dat ze contact opnemen met hun vader..
Het is al zolang geleden, dat ze dit heeft veroorzaakt deze ellende.. ouderverstoting.
Ze hoeft niet bang te zijn dat ze mijn zus en broertje ook kwijt raakt, want dat waren haar lievelingetjes.. moederskindjes waren ze, dus ze zullen niet zo snel haar kwijt raken..
Ik was totaal haal lieveling niet, ik was niks, al vanaf kleins af aan al, ik kon nooit wat goed doen in haar ogen en ik kreeg overal de schuld van, ook al was ik het niet..
In haar ogen ben ik een heel slecht persoon.. Ik lijk op mijn vader, dat is haar punt geweest dat ik daarom psychisch letterlijk mishandeld ben door haar..
psychische mishandeling word vaak niet gezien, en daardoor kon mijn moeder jaren, na jarenlang doorgaan hiermee..
Vele mensen zagen het wel, ook dat ik nooit aandacht van mijn moeder kreeg en verzon mijn moeder ziektes bij mij, die ik niet eens heb gehad, maar dat ging ze dat tegen iedereen vertellen, zodat ik zielig werd gezien.. hierdoor kreeg mijn moeder aandacht, aandacht wat ze toen wilde op een verkeerde manier..

Ik weet ook niet waarom ik op een speciale school voor zieke kinderen zat, ik zou volgens mijn moeder bronchitis hebben, maar ik mijn leven heb ik nooit last gehad, in mijn geheugen kan ik dat niet herinneren.. en ik weet dat ik wel medicijnen had, maar dat zelfde flesje was ook van mijn zus, dus ik betwijfel het of ik daadwerkelijk bronchitis heb gehad..
Ik wilde ook op de zelfde school als mijn broertje, maar dat wilde ze niet, en waarom? dan had ze mij ook tussen de middag in huis,en dat wilde ze niet, en nu was dat niet zo, want we kregen warm eten op school in de middag... en deze school was in Haarlem en ik woonde in Beverwijk, dus even langs huis was niet te doen, en iedereen at op school warm..

Rond mijn 14de levensjaar werd de onrecht mij op een dag teveel en had ik een keukenmes gepakt en wilde ik mijn moeder wat aandoen.. ik weet niet meer precies hoe dat verlopen is, maar ik weet wel dat toen de huisarts kwam op een avond, en kreeg ik toen rustgevers.. dipiperon..
Ik was toen wat slimmer dan mijn moeder, en voordat zij dat door had had ik hem al in mijn sok gedaan en deed net alsof ik hem had doorgeslikt, want het probleem lag namelijk niet bij mij, dus dan ga je dat ook niet nemen. Mijn moeder kreeg alles voor elkaar en zelfs de huisarts geloofde haar.. :(
Zo heb mijn vader ook eens een verhaal verteld dat mijn vader door haar ook rustgevers kreeg..
Zo zie je maar dat een narcist alles voor elkaar bij vele instanties.. pfff

Wat gaat er om in het hoofd van een narcist,,
Waarom denken ze zo slecht over hun ex en zelfs over hun eigen kinderen..
Ik kan er niet bij dat een ouder zoiets kan doen bij eigen kinderen..
Ik zou als ik kinderen zou hebben, ze allemaal even veel liefde geven wat ze nodig hebben..
Ik  zou dat echt niet kunnen 1 van je eigen kinderen, geen aandacht geven en kind maar laten barsten..
Je eigen biologische kind vernielen..
Hoe kun je dat..

Vele mensen zagen dat ook, en deden niks..
Waarom trokken ze niet aan de bel bij de instanties, we waren daar al bekend..
We stonden al onder OTS vroeger, dus 1 melding zou genoeg zijn geweest door een omstander uit omgeving, en dan had ik een betere jeugd gehad ,en was ik gelukkig geweest op deze wereld,, en dan had het leven misschien wel leuk geweest, want ze zeggen dat het leven ook leuk kan zijn, alleen zie ik dat niet, en heb ik dat nooit gezien..
Ik had gehoopt dat wel te zien, maar helaas..
Mijn vaders familie had wel vele brieven gestuurd naar de instanties, maar omstanders uit de buurt helaas niet, die hadden dat wel moeten doen, zodat ik een mooie toekomst zou hebben..
Helaas..

Nu had je deze week de  actie van #ikkijknietweg..
De week van kindermishandeling..
Te vaak kijken ze juist weg, als het echt nodig is en als het wel goed gaat en er is 1 melding die niet gebaseerd is op waarheid, dan worden de kinderen met leugens wel uit huis gehaald..
De instanties zouden eens echt kinderen moeten helpen, waar de nood echt hoog is...


















maandag 24 oktober 2016

Levenslang door vechtscheiding van mijn ouders!


En dan was je afgelopen 2 weken met deze blog bezig, was ik bijna klaar was de hele tekst weg..
Dus kan weer opnieuw beginnen..
Elk klein dingetje wat negatief is, brengt dus afentoe agressie...
Toen dit dus gebeurde dat alle tekst dus weg was, had ik dat ook flink..
Uit boosheid ga je dan met dingen gooien, niet echt slim, maar je gevoelens kun je dus niet kwijt, en dan gooi je met dingen...
Gelukkig was het maar 1 kopje, die toevallig voor me lag maar baal er wel van, want de rommel ervan is ook niet fijn..
Een aantal jaren geleden had ik hier veel last van, dat ik dus veel service heb stuk gegooid..
Totaal niet slim, maar het was langere tijd goed gegaan, tot afgelopen zaterdag, dat er weer een kopje sneuvelde..
Een aantal jaren geleden wist ik niet waardoor die woede aanvallen kwamen, toen was ik nog niet achter de waarheid van mijn ouders..
Ik had toen net een eigen woning in Heemskerk en was toen ook erg eenzaam, en familie kwam niet, en zelfs mijn moeder vond het toen al te moeilijk om langs te willen komen.
1 keer is ze langs geweest met mijn zus toen ik net mijn eigen woning had. om mijn huisje te bekijken, en toen ik ze gewoon vroeg of ze wat drinken wouden, dat ze dat met hun jas nog aan deden en toen hun thee ophadden, nog geen 5 minuten later, waren ze alweer verdwenen..
Dat was echt heel naar om te zien, dat ze dan op visite komen en binnen no time weer weg waren..
Even tijd vrij maken voor mij, dat konden ze gewoon niet..
Ik heb ze altijd gevraagd of ze gewoon eens gezellig op de koffie enzo wilde komen, nooit is dat er van gekomen, behalve die ene keer dat ik mijn huisje kreeg..
Ik ben wel altijd iemand geweest, die bij hun langs kwam voor de koffie, maar andersom nooit..
Dat heeft me altijd wel veel gedaan, waarom kwamen ze niet?
In die woning in Heemskerk merkte ik ook dat ik erg depressief werd..
Weinig contacten en ook had ik veel last van woede, en gooide toen ook veel kapot..
Woede uitbarstingen, waar ik niet wist waar dat vandaan kwam..
Nu jaren later weet ik dat dit hoort bij het  ouderverstotingssyndroom
Ook mijn jeugd was geen fijne tijd na de vechtscheiding van mijn ouders, vanwege dat mijn moeder mij toen als zwarte bok zag.
Hierdoor ook vele ellende moeten meemaken

Vroeger op school ging het ook niet goed, en haalde ik slechte cijfers, ik leerde nooit thuis, en had er gewoon weg geen zin meer in, door de ellende thuis, laat je helaas alles zitten en dan het examenjaar word je eruit gegooid bij je moeder, en moest ik ineens bij mijn vader gaan wonen, die je dan al jaren niet meer heb gezien en het laatste wat je hoorde is dat hij dood was.

Ik weet nu dat dit allemaal komt doordat mijn moeder mijn hele leven heeft verwoest, om mijn vader te ontnemen en ik dus levenslang moet leven met deze ellende..
De psychische klachten die hierdoor komen, is te danken aan mijn moeder, die heeft ervoor gezorgd, dat ik depressief raakte en ook nog eens PTSS (posttraumatische stressstoornis) hierdoor ontwikkelt heb..
Deze psychische klachten had ik niet hoeven krijgen in mijn jeugd, en had ik gewoon een normaal leven kunnen lijden, en nu gewoon een gezin zou kunnen hebben en gelukkig door het leven kunnen gaan..
Toen ik nog klein was heb ik vaak verteld dat ik heel veel kinderen wilde hebben, een heel groot gezin, dat zag ik wel zitten..
Helaas kan ik dit nooit waarmaken, want door mijn moeilijke jeugd met veel ellende is mijn DNA schadelijk geworden met psychische klachten, waardoor ik dit weer door kan geven aan mijn kinderen, als ik ooit kinderen zou nemen, en uit ervaring, hoe ik vaak somber door het leven ga, wil je een kind echt niet aandoen..
Hierdoor is mijn kinderwens weg, en zal mijn vader nooit zijn kleinkinderen vast houden, want de kinderen van mijn zus, zal hij nooit in zijn handen krijgen..

Het ergste is dat mijn moeder hier al op uit was, voordat wij werden geboren, dat is te lezen in de papieren van de raad van kinderbescherming dat ik toen heb opgevraagd, waar ik toen inzicht op heb gekregen.
Mijn moeder wist al voordat wij werden geboren, dat ..

Ik kan er niet bij dat instanties die kinderen moeten hepen, ze juist nog meer vernielen.
Instanties weten ook toch dat kinderen met beide biologische ouders op moeten groeien.

Vaders krijgen te vaak te maken met onrecht met omgang van biologische kinderen.
Vaders in de praktijk ongelijkwaardige positie ten opzichte van moeders.
Moeders hebben de regie, met of zonder rechtelijke uitspraak.
In de praktijk komen ze vaak de dwangmaatregel van de rechter niet na.
Moeders overtreden de wet en krijgen als beloning hun zin, en krijgen vaak omgangsverbod tussen vader en kind.
Moeders strijden hardnekkig, waardoor uiteindelijk vader vaak het contact met de kinderen verliest..

Helaas gebeurd dit ook steeds vaker nu andersom, maar vaak zijn het de moeders die dit voor elkaar krijgen, dat vader geen contact met de kinderen krijgen..

Ik ken ondertussen vele verhalen van moeders de hun kinderen hierdoor niet meer zien...

Het is naar dat rechters de ellende niet zien, wat de vechtscheiding teweeg brengt (vaak zien ze het wel, alleen laten ze het gewoon gebeuren)

Het opgroeien zonder 1 van de ouders krijgt het kind niet alle bagage mee die hij/zij nodig heeft in het leven

Met alleen opgroeien met een moeder krijg je vaak bange kinderen, en gaat het minder goed op school en komen de kinderen vaker in de problemen..

Zo ging het bij mij op school niet goed, en kan ik moeilijk voor me zelf opkomen..
En kan ik moeilijk vrienden maken..
Daardoor heb ik nog steeds weinig contacten en ben ik veel alleen en eenzaam.

Een moeder heb je nodig om geboren te worden, gezoogd te worden en leer je omgaan met gevoelens door te praten en getroost te worden..

Tjaa dat heb ik ook al niet van mijn moeder geleerd om met mijn gevoel om te gaan en over mijn gevoelens te kunnen praten, want er werd niet naar mij geluisterd en als ik wat zei, keek ze me raar aan, alsof ik niet goed was...

Je moet het wel treffen met een moeder, want helaas zijn niet alle moeders goed.
En helaas heb je ook vaders die niet goed zijn..

Vaders leren je om met lef en onbevangenheid de samenleving in te stappen..
avontuur en grenzen op te zoeken.
Veiligheid te ervaren in de buitenwereld, je leert agressie te reguleren..

Doordat ik niet met mijn vader ben opgegroeid mis ik dus de helft van de bagage wat je als ouders je moeten meegeven in het leven

Vaders hebben dus een heel andere invloed op kinderen, dan een moeder, daarom is het zo belangrijk dat kinderen met beide ouders opgroeien, ook al ben je gescheiden..
Kinderen hebben recht op beide ouders...

En zeker voor het opgroeien is dat heel belangrijk!

Kinderbescherming en alle andere instanties zouden dit moeten weten, maar die negeren dit, waardoor kinderen extra vernield worden!!

Helaas blijven mijn zus en broertje de leugens geloven van onze moeder en als je dat eenmaal gelooft, is het moeilijk om dat gevoel kwijt te raken en dus te maken krijgen met totale vervreemding van  onze vader..

Ik weet dat mijn zus een aantal jaren geleden ook psychische hulp heeft gezocht, alleen weet onze moeder daar niks van, dat ze dat heeft opgezocht..
Waarom ze dat niet mag weten is erg vreemd. want waarom verteld ze dat niet?
Mijn zus en moeder vertellen elkaar alles
Waarom verteld mijn zus niet dat ze ook psychische hulp heeft gezocht
Of weet mijn zus ook meer, alleen durft ze niet te kiezen

Ik had graag dat mijn zus eens uit haar gehersenspoelde wereldje kwam, want ik denk dat mijn zus echt wel meer weet, alleen ze is flink gehersenspoeld.
Had mijn zus hiervoor hulp? en weet ze eigenlijk ook de waarheid?
De echte waarheid, alleen durft ze de confrontatie niet aan, en zal ze haar hele leven ermee moeten leven zonder het contact met onze vader te zoeken, ook al zou ze hem maar 1 keer ontmoeten met haar kinderen.. Dat zou heel mooi zijn, als ze dat zou doen


Een paar jaar geleden vertelde mijn moeder dat ik eens naar mijn broertje moest gaan kijken, die een kleine periode depressief is geweest, en hij er zelf uit is gekomen, en dat ik hem maar als voorbeeld moest zien..
Ten eerste het is niet bij hem vast gesteld, dus of het bij hem een depressie is geweest, is gokken..
En ik had liever ook geen last gehad van vele depressies, maar onze moeder heeft dit dus veroorzaakt..
Ik weet ook dat mijn moeder dit aangaf om nog eens extra te treiteren..
Daar was ze goed in..

De laatste tijd ben ik gewoon woedend op haar dat ik soms de neiging heb om haar wat aan te doen en naar haar huis te stappen...
Ik weet dat je daar niks mee oplost,maar de boosheid wat ik de laatste weken heb, is echt niet fijn..
Vele huilbuien gaan hierbij gepaard

Ze heeft mij echt levenslang vernield..
Zelfs mijn kinderwens hiermee afgepakt!!!
En dat doet mij nog het meeste..

Dat ik nooit zelf kinderen zal krijgen ga je kapot aan..
Een leven tegemoet gaan zonder, eigen kinderen op de wereld te kunnen zetten, en eigenlijk eenzaam oud moeten worden...
Relaties niet aan kunnen gaan, dus letterlijk alleen en eenzaam..

En dan ook nog verplicht anti conceptie moeten gebruiken (prikpil)
Waarom?
Mijn kinderwens is allang verpest door mijn biologische narcistische moeder
Ik wil geen kind op de wereld zetten, die vele kansen heeft om net als mij depressief door het leven te moeten gaan, doordat mijn DNS schadelijke sporen achterlaat bij kind, zoals psychische ziektes, die ik hierdoor heb.

Ik heb levenslang dankzij de vechtscheiding van mijn ouders!!

Ouderverstoting brengt levenslang schade aan op kind en de verstoten ouder!!!

Niet elk kind hoeft hier hinder van te ondervinden soms beter geen contact als vader of moeder crimineel of wat is. Ik heb de kans niet gehad om een keuze te maken, die werd voor mij gemaakt.
Doordat mijn moeder dit anders voordeed komen dan het was. (kan per persoon verschillen)
Ik ben er van bewust, maar inmijn verhaal had ik wel mijn biologische vader nodig
Mijn vader had de leegte op kunnen vullen en dat is jammer dat mijn moeder dat niet toestond en dat om een reden die ik nooit zal begrijpen





woensdag 5 oktober 2016

De onbekende opa

Vorig jaar februari kreeg mijn zus een zoontje..
Ze heeft al een dochter en heeft er nu een zoontje bij..
Toen hij werd geboren, had ze dat op Facebook geplaatst en de berichten bij haar stroomde binnen..
Ook een bericht van gefeliciteerd opa en oma´s
Mijn vader is ook opa geworden, dus dan hoort dus opa´s te staan..
Ik wilde eigenlijk de persoon een reactie geven dat het opa´s is en niet opa

Mijn zus plaats ook telkens foto´s van haar kinderen op Facebook en ook openbaar, dat iedereen het kan zien, doet ze dat expres om mijn vader extra pijn te doen, dat hij ze niet vast kan houden?
Ze weet donders goed dat mijn vader op haar profiel kijkt, voor foto's van zijn kleinkinderen..
Waarom openbaar, je kunt het ook delen voor alleen vrienden, waarom dat niet?

Elke keer als ik bij mijn vader kom, heeft hij het vaak over zijn klein kinderen, en hoe moeilijk dat is ook voor mij wetende dat hij ze nooit zal zien en vasthouden..
Je ziet het verdriet behoorlijk bij mijn vader..
Eerst ziet hij zijn eigen kinderen niet, en ook de kleinkinderen ziet hij niet van mijn zus..

Ik zou graag willen dat mijn vader zijn kleinkinderen te zien zou krijgen, maar hoe?
Mijn zus blijft in haar gehersenspoelde wereld zitten, en ik heb geprobeerd haar eruit te krijgen, maar helaas blijft ze bij de leugens van onze moeder...

Op mijn WordPress account waar ik mijn berichten ook publiceer, las ik een bericht van een vrouw die haar vader ook terug had en achter de waarheid is gekomen, en haar moeder heeft uiteindelijk verteld dat ze gelogen had, dus het kan wel dat een moeder die alle ellende heeft veroorzaakt, dat ze uiteindelijk toch verteld hoe het daadwerkelijk zat.

Ik hoop ook dat onze moeder dat snel gaat doen, zodat mijn zus en broertje ook de waarheid krijgen te horen..
En dat ze hun keuze ook kunnen maken, om contact met hun vader te krijgen..

Je hoort zoveel verhalen dat vaak opa's en oma's hun kleinkinderen niet meer te zien krijgen na een scheiding van ouders,
Ook ooms en tantes net zo, die hebben ook rechten om de kinderen na een scheiding gewoon nog te mogen zien, maar net als toen mijn ouders in een scheiding kwamen, was de familie van mijn vaderskant allemaal even slecht.. die zagen ons ook niet meer...
We waren nog zo klein dat we ons echt het besef niet hadden, dat hun ons echt miste..

Had ik maar het besef als kind zijnde dat mijn vader ons alleen maar wilde zien, en als hij ons opwachtte, waarom ben ik niet gewoon naar hem toegerend?
De laatste tijd denk ik veel daar aan, waarom heb ik dat niet gewoon gedaan?
Het is toch mijn vader, waarom zou hij zijn kinderen iets aan willen doen?
Net als dat hij aan de deur stond? dat ik me verstopte voor hem, waarom ben ik niet naar hem toegegaan?
Zo gehersenspoeld werden wij door onze moeder

Zelf heb ik geen kinderen en kan mijn vader niet opa zijn.
Ik  had graag willen zien dat mijn vader opa kon zijn van ooit mijn eigen kinderen..
Helaas zal dat nooit gebeuren.. :(
Mijn kinderwens is weg, vanwege dat als ik kinderen zou nemen, dat ze veel kans hebben dat ze ook depressief gaan worden, en dat wil ik een kind echt niet aan doen, vanwege dat ik het zelf al meer dan de helft van mijn leven last van heb en ik er ondertussen echt genoeg van heb..


Mijn wens daarom is dat mijn vader, zijn kleinkinderen van mijn zus ,ooit vast kan houden!
Dat hij opa van hun kan zijn..














Hoe jeugdtrauma's je gezondheid blijven beïnvloeden

Radio 1 over ouderverstoting